صاحب امتیاز حقوقی بانک چشم جمهوری اسلامی ایران
مدير مسئول : محمدعلی جوادی
سردبير : محمدعلی جوادی
ISSN:
E-ISSN:
ناشر:
ویراستار:
اعضای هیئت تحریریه: حیدر امینی , محمدمهدی پرورش ریزی , علیرضا لاشیئی , عباس باقری لطف آبادی , محمدحسین دهقانی فیروزآبادی , محمد زارع جوشقانی , محمد پاکروان , سپهر فیضی , محمدرضا منصوری , علیرضا برادران-رفیعی , محمدرضا جعفری نسب اشکذری , محمدعلی جوادی , مسعود سهیلیان , فرید کریمیان , شاهین یزدانى
فهرست مقالات دوره :۲۰ شماره :۱
نویسندگان
کلیدواژه ها
دوره:  ۲۰ | شماره:  ۱ | تاریخ:  ۱۳۹۳/۸/۱ | نوع مقاله:  پژوهشی
:
:

هدف: تعیین توزیع فشار داخل چشمی (IOP)، ضخامت مرکزی قرنیه (CCT) و نسبت عمودی کاپ به دیسک (VCDR) در یک جمعیت سالم ایرانی.

روش پژوهش: این مطالعه اپیدمیولوژیک مقطعی، بر روی بزرگ‌سالان ایرانی، بین سنین ۴۰ تا ۸۰ سال ساکن یزد، در سال‌های ۸۹-۱۳۸۸ انجام شد. افراد واجد شرایط با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای انتخاب شدند. هر شرکت‌کننده تحت مصاحبه و معاینه چشم‌پزشکی شامل حدت بینایی، رفرکشن، پاکی‌متری، ‌معاینه اسلیت‌لمپ، تونومتری گلدمن، بررسی دوچشمی دیسک بینایی، فوتوگرافی فوندوس و آزمون میدان بینایی قرار گرفت.

یافته‌ها: از ۲۳۲۰ فرد واجد شرایط ۲۰۹۸ نفر در مطالعه شرکت کردند (مشارکت ۴.۹۰ درصد). از این جمعیت، ۲۲۶۲ چشم طبیعی از ۱۱۵۹ فرد جهت ارزیابی انتخاب شدند. میانگین سن ۹.۶±۵۳.۱ سال بود. میانگین IOP، CCT و VCDR به ترتیب ۲.۵±۱۴.۲ میلی‌متر جیوه، ۳۵±۵۴۳ میکرومتر و ۰.۱۴±۰.۳۲ بود. آنالیز رگرسیون چندگانه، ارتباط معنی‌دار بین IOP با سن، CCT، دیابت ملیتوس، معادل کروی، سیگار کشیدن و محل زندگی را نشان داد.

نتیجه‌گیری: توزیع IOP، CCT و VCDR با مطالعات دیگر در نواحی مختلف جغرافیایی، متفاوت بود. به نظر می‌رسد برای تفسیر متغیرهای طبیعی، برخورد جغرافیایی منطقی باشد.

نویسندگان
کلیدواژه ها
دوره:  ۲۰ | شماره:  ۱ | تاریخ:  ۱۳۹۳/۸/۱ | نوع مقاله:  پژوهشی
:
:

هدف: تعیین توزیع اعوجاج‌های رده بالای چشم (HOAs, higher order aberrations) و اندازه مردمک مزوپیک (MPS, mesopic pupil size) در افراد غربالگری‌شده جهت انجام جراحی رفرکتیو.

روش پژوهش: در ۲۴۵۸ چشم از ۱۲۴۰ بیمار مبتلا به نزدیک‌بینی، آستیگماتیسم نزدیک‌بینی و آستیگماتیسم مرکب نزدیک‌بینی و نیز ۲۱۵ چشم از ۱۱۰ بیمار مبتلا به دوربینی، آستیگماتیسم دوربینی و آستیگماتیسم مرکب دوربینی، HOAs و MPS اندازه‌گیری شد. (root-mean square) RMS اعوجاج‌های رده بالا، اعوجاج‌های کروی کلی، کما (COMA) و MPS بیماران مورد تحلیل آماری قرار گرفت. HOAs در شرایط اندازه مردمک mm ۶ یا کم‌تر اندازه‌گیری شد.

یافته‌ها: میانگین HOAs، اعوجاج‌های کروی کلی و کمای کلی در گروه نزدیک‌بینی، به ترتیب ۰.۲۳۳±۰.۳۶۹، ۰.۱۱۲±۰.۱۳۳ و ۰.۲۳۳±۰.۳۳۰ میکرومتر بود. این مقادیر در گروه دوربینی، به ترتیب ۰.۲۱۴±۰.۴۱۸، ۰.۲۰۹±۰.۲۰۲ و ۰.۲۰۱±۰.۳۴۳ میکرومتر بود. افراد دوربین نسبت به افراد نزدیک‌بین دارای مقادیر بیش‌تر HOA کلی (P<۰.۰۱) و نیز مقادیر بیش‌تر اعوجاج‌های کروی کلی (P<۰.۰۱) بودند. بعد از همسان‌سازی بیماران از نظر سنی، تنها مقدار اعوجاج‌های کروی کلی در افراد دوربین بیش‌تر بود (۰۵/۰P=). اندازه مردمک مزوپیک در گروه نزدیک‌بین بزرگ‌تر بود (P=۰.۰۵).

نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهند که مقادیر اعوجاج‌های رده بالا به طور معنی‌داری در هر دو گروه بالا می‌باشد که در تصمیم‌گیری در مورد طرح درمان جراحی رفرکتیو در جمعیت نیز با اهمیت است. میزان اعوجاج‌های کروی کلی در افراد دوربین بالاتر است ولی اندازه مردمک مزوپیک در گروه نزدیک‌بین بزرگ‌تر است.

نویسندگان
کلیدواژه ها
دوره:  ۲۰ | شماره:  ۱ | تاریخ:  ۱۳۹۳/۸/۱ | نوع مقاله:  پژوهشی
:
:

هدف: مقایسه پیامدهای بالینی پیوند نفوذی قرنیه (PK, penetrating keratoplasty) و پیوند لایه‌ای عمیق قدامی قرنیه (DALK, deep anterior lamellar keratoplasty) در بیماران مبتلا به قوز قرنیه و کراتوکونژنکتیویت بهاره (VKC, vernal keratoconjunctivits).

روش پژوهش: در این مطالعه گذشته‌نگر، نتایج جراحی PK (۴۳ چشم) و DALK (۲۶ چشم) در ۶۹ چشم مبتلا به قوز قرنیه همراه با VKC از نظر بهترین دید اصلاح‌شده (BCVA)، عیب انکساری، عوارض و میزان شفافیت پیوند مقایسه شدند.

یافته‌ها: میانگین سنی بیماران در گروه PK ۷.۶±۰.۲۷ سال و در گروه DALK ۹.۶±۱.۲۷ سال بود P=۰.۹۷)) میانگین زمان پی‌گیری در گروه های PK و DALK به ترتیب  ۷.۲۱±۱.۴۲ و ۱.۲۱±۹.۳۴ ماه بود P=۰.۱۸) ) میانگین BCVA بعد از عمل در گروه PK ۰.۰۹±۰.۱۵ لوگمار و در گروه DALK ۰.۱۵±۰.۲۰ لوگمار بود (۰.۰۸ =P). BCVA برابر یا بیش‌تر از ۴۰/۲۰ در ۹۵.۲ و ۸۸.۵ درصد چشم‌ها به ترتیب در گروه PK و DALK به دست آمد (۰.۳۱ =P). مشکلات مرتبط با اپی‌تلیوم در ۰.۷ و ۳.۴۲ درصد چشم‌ها به ترتیب در گروه‌های PK و DALK مشاهده شد (۰.۰۰۱ =P). عوارض مرتبط با بخیه از جمله آبسه (به ترتیب ۱۶.۳ و ۵۳.۸ درصد، ۰.۰۰۱ =P) و ایجاد عروق جدید در مسیر بخیه (به ترتیب ۲.۳ و ۳۴.۶ درصد، ۰.۰۰۱P<) در گروه PK کم‌تر از گروه DALK بود. در آخرین معاینه بعد از عمل با میانگین پی‌گیری به ترتیب ۰/۳۳ و ۱/۳۲ ماه، میزان بقای بدون رد پیوند در گروه PK ۰.۵۰ درصد و در گروه DALK ۳۳.۳ درصد بود (۰.۸۹=P) . در آخرین معاینه پی‌گیری، همه پیوندها در گروه PK و ۹۶.۲ درصد پیوندها در گروه DALK شفاف باقی ماندند (۰.۷۵=P).

نتیجه‌گیری: در بیماران مبتلا به قوز قرنیه همراه با VKC، پیامدهای بالینی پیوند قرنیه به روش PK و DALK قابل مقایسه‌اند. اما از آن‌جا که عوارضی از جمله ایجاد عروق جدید در مسیر بخیه و آبسه مرتبط با بخیه به دنبال DALK شایع‌ترند، پی‌گیری دقیق‌تر بیماران پس از DALK ضروری است.

نویسندگان
کلیدواژه ها
دوره:  ۲۰ | شماره:  ۱ | تاریخ:  ۱۳۹۳/۸/۱ | نوع مقاله:  پژوهشی
:
:

هدف: تعیین تاثیر مشخصات بافت دهنده شامل سن، زمان مرگ تا نگه‌داری بافت، زمان نگه‌داری بافت تا پیوند، کیفیت بافت و ویژگی‌های لایه اندوتلیوم بر روی پیامدهای بینایی و انکساری و هم‌چنین عوارض پس از پیوند لایه‌ای عمیق قدامی قرنیه (DALK, deep anterior lamellar keratoplasty) در قوز قرنیه.

روش پژوهش: در این مطالعه گذشته‌نگر، ۲۹۰ چشم متوالی دچار قوز قرنیه تحت عمل DALK قرار گرفتند. برای این عمل، از قرنیه‌های تازه با کیفیت‌های عالی تا نامطلوب استفاده شد. اطلاعات دهنده شامل سن و جنس، زمان مرگ تا نگه‌داری بافت، زمان نگه‌داری بافت تا پیوند، وضعیت اپی‌تلیوم و استرومای بافت، تراکم و مورفولوژی یاخته‌های اندوتلیوم و کیفیت بافت بودند. پیامدهای بعد از عمل شامل حدت بینایی، عیب انکساری، مشکلات اپی‌تلیوم، عوارض مرتبط با بخیه، واکنش رد پیوند و شفافیت پیوند بودند. از تحلیل رگرسیون چندمتغیره به منظور بررسی ارتباط میان مشخصات دهنده و پیامدهای بعد از پیوند استفاده شد.

یافته‌ها: میانگین سنی دهنده و گیرنده قرنیه، به ترتیب ۱۳.۱±۳۳.۴ و ۰.۸±۷.۲۷ سال بود. متوسط زمان پی‌گیری ۲.۲۰±۲.۳۸ ماه بود. وجود نقایص اپی‌تلیوم در روز اول بعد از عمل ارتباط معنی‌داری با نقص یاخته‌های اپی‌تلیوم قرنیه دهنده (۰.۰۰۱P<، ۰.۲۶R=)، زمان نگه‌داری بافت تا جراحی (۰.۰۰۱P=، ۰.۲۱R=) و کیفیت بافت دهنده (۰.۰۰۴P=، ۰.۱۷R=) داشت. ادم استرومای بافت در روز اول بعد از عمل، ارتباط معنی‌داری با نقص یاخته‌های اپی‌تلیوم دهنده (۰.۰۰۱P<، ۰.۳۱R=)، کیفیت بافت (۰.۰۰۱P<، ۰.۲۱-R=) و زمان نگه‌داری بافت تا پیوند (۰.۰۰۱P<،۰.۲۴R=) داشت. عوارض مرتبط با بخیه، واکنش‌های رد پیوند، شفافیت بافت در آخرین معاینه پی‌گیری، پیامدهای انکساری و حدت بینایی اندازه‌گیری‌شده در آخرین معاینه پی‌گیری، با هیچ یک از عوامل دهنده ارتباط معنی‌داری نداشت.

نتیجه‌گیری: استفاده از بافت دهنده با کیفیت پایین در پیوند DALK، موجب افزایش نقایص اپی‌تلیوم و ادم استروما در روزهای اول پس از عمل می‌شود. با این وجود، مشخصات دهنده هیچ تاثیری بر روی پیامدهای بینایی و انکساری و عوارض بلندمدت پس از پیوند ندارد.

نویسندگان
کلیدواژه ها
دوره:  ۲۰ | شماره:  ۱ | تاریخ:  ۱۳۹۳/۸/۱ | نوع مقاله:  پژوهشی
:
:

هدف: تعیین فراوانی و توصیف الگوی دموگرافیک جراحی آب‌مروارید مادرزادی در بیمارستان لبافی‌نژاد طی ۴ سال متوالی جهت ارزیابی نابرابری جنسی در بین کودکان از نظر بهره‌مندی از خدمات چشم‌پزشکی.

روش پژوهش:‌ در این مطالعه مقطعی، همه کودکان ۱۵ سال یا کم‌تر که بین سال‌های ۸۸-۱۳۸۵ در بیمارستان لبافی‌نژاد تحت جراحی آب‌مروارید مادرزادی قرار گرفتند، بررسی شدند. داده‌ها از بانک اطلاعات الکترونیکی پذیرش بیمارستان ‌و با استفاده از سامانه کدگذاری ۱۰ICD- استخراج گردید. فراوانی، سن و نسبت عمل‌های جراحی با توجه به جنس ارزیابی شدند.

یافته‌ها: در این مدت، ۳۱۴ چشم از ۲۵۹ بیمار شامل ۱۴۲ چشم از ۱۱۵ دختر (۲.۴۵ درصد) و ۱۷۲ چشم از ۱۴۴ پسر (۸.۵۴ درصد) تحت جراحی آب‌مروارید مادرزادی قرار گرفتند که شامل ۵۵ مورد (۵.۱۷ درصد) جراحی آب‌مروارید چشم دوم بودند. متوسط سن جراحی برای چشم اول، در کل ۰/۳±۲/۳ سال و در دخترها و پسرها به ترتیب ۷.۲±۹.۲ و ۲.۳±۵.۳ سال بود (۰.۰۹=P). جراحی در ۲.۳۳ درصد موارد پیش از یک سالگی و در ۷۵ درصد موارد پیش از ۵ سالگی انجام شده بود. دختران به طور قابل ملاحظه‌ای دیرتراز پسران برای جراحی چشم دوم مراجعه کرده بودند. (۳.۳±۲.۴ سال در مقابل ۷.۱±۶.۲ سال و ۰.۰۱۲=P)

نتیجه‌گیری: نسبت جراحی آب‌مروارید مادرزادی طی چهار سال متوالی در پسرها تقریباً ۱۰ درصد بیش‌تر از دخترها بود. تفاوت قابل توجهی در سن جراحی آب‌مروارید مادرزادی چشم دوم مشاهده شد که ۱۷.۵ درصد از کل جراحی‌ها را در بر می‌گرفت. به طور کلی، یک‌سوم از جراحی‌های آب‌مروارید مادرزادی زیر سن ۱ سال و سه‌چهارم آن‌ها زیر سن ۵ سال انجام شده بودند.

 

نویسندگان
کلیدواژه ها
دوره:  ۲۰ | شماره:  ۱ | تاریخ:  ۱۳۹۳/۸/۱ | نوع مقاله:  پژوهشی
:
:

هدف: ارزیابی نتایج ترمیم پارگی تروماتیک کانالیکول اشکی با کارگذاری لوله سیلیکونی ماسترکا.

روش پژوهش: این مطالعه بر روی ۲۵ بیمار انجام شد که با پارگی کانالیکول اشکی ناشی از تروما به اورژانس مراجعه کرده بودند و تحت ترمیم پارگی با کارگذاری لوله ماسترکا قرار گرفتند. بیماران به مدت ۶ ماه پی‌گیری شدند. در معاینه ماه ششم، ارزیابی موفقیت ترمیم به کمک پروبینگ تشخیصی (موفقیت آناتومیک) و پرسش از بیمار در مورد اشک‌ریزش (موفقیت عملکردی) انجام شد. داده‌های مربوط به اطلاعات جمعیت‌شناختی و نتایج عمل و عوارض کارگذاری لوله ثبت و تحلیل شد.

یافته‌ها: میانگین سنی بیماران ۰.۲۰±۷.۲۷ سال (۵.۱ تا ۷۵ سال) بود. نوزده بیمار (۷۶ درصد) مرد بودند و ۱۰ بیمار شرح حال برخورد با جسم برنده داشتند. در ۱۶ بیمار، کانالیکول تحتانی آسیب دیده بود. میانگین فاصله زمانی خروج لوله ماسترکا از زمان جراحی ۷۲.۱±۴۳.۱۲ هفته (۱۰ تا ۱۶ هفته) بود. سه بیمار دچار خروج خودبه‌خودی و زودهنگام لوله شدند. موفقیت آناتومیک ۸۴ درصد و موفقیت عملکردی، ۱۰۰ درصد بود.

نتیجه‌گیری: کارگذاری لوله سیلیکونی ماسترکا یک روش کارآمد و ایمن و در تجربه نویسندگان، یک روش سریع و ساده برای ترمیم پارگی کانالیکول ناشی از ضربه است.

نویسندگان
کلیدواژه ها
دوره:  ۲۰ | شماره:  ۱ | تاریخ:  ۱۳۹۳/۸/۱ | نوع مقاله:  پژوهشی
:
:

هدف: تدوین یک مدل محاسباتی از تولید و جریان سیال و وضعیت فشار داخل چشمی به دنبال جراحی آب‌سیاه.

روش پژوهش: برای کمک به توضیح فعل و انفعالات عوامل فیزیکی کنترل‌کننده توزیع و جذب ترشحات آبکی در بافت ملتحمه و تغییر شکل بافت، یک مدل رایانه‌ای از تولید سیال درون چشم و خروج سیال از طریق مسیرهای ترابکولر یا یووئواسکلرال و مسیر به دست آمده از عمل، تدوین شد. این مسیر (عمل جراحی) سپس به مدل رایانه‌ای محیط متخلخل (porous media) سیال بلب که درون بافت ملتحمه قرار گرفته، مرتبط شد. آنالیز عددی بر هندسه بلب متمرکز شده است که به طور معمول درون چشم انسان بعد از جراحی آب‌‌سیاه عمل می‌کند. مطالعه پارامتری بر روی تغییرات در جذب سیال به وسیله رگ‌های خونی ملتحمه، تغییرات در هدایت هیدرولیکی به دلیل زخم و تغییرات در شکل و اندازه بلب و سهولت جریان خروجی چشم انجام شده است.

یافته‌ها: می‌توان نشان داد که نتایج مدل در بسیاری از مسیرهای کلیدی با مشاهدات پزشکی مطابقت دارد؛ به ویژه، ارتباط تغییرات فشار درون چشمی (IOP) با اندازه و شکل بلب و ارتباط بین مکان‌های پیش‌بینی‌شده برای حداکثر فشار سیال در میان درزهاو خصوصیات کلیدی مشاهده‌شده در بلب‌ها حاکی از صحت مدل ارایه شده در این پژوهش می‌باشد. بافت اسکار توانایی بلب را برای کنترل IOP کاهش می‌دهد. هم چنین افزایش ضریب هیدرولیکی، IOP را کاهش می‌دهد. با تغییر ارتفاع و عرض بلب عمل‌کننده، IOP و فشار بافت، با توجه به اندازه بلب مقایسه شده است. یک اندازه و شکل بهینه برای بلب وجود دارد که مانع از تشکیل بیش از اندازه اسکار می‌گردد اما IOP را در محدوده قابل قبولی نگه می‌دارد.

نتیجه‌گیری: بلب با دیواره‌های کوچک و ضخیم در انتقال سیال به درون خود و جذب سیال به وسیله بافت‌ها کارآمد نیست. این نتایج پیشنهاد می‌کنند که بلب‌های کوچک، بافت‌ها را در معرض فشارهای بالا قرار می‌دهند، به ویژه مستقیماً در بالای بلب که بافت‌های کم‌خون را در معرض تغییر حالت قرار می‌دهند و کاهش هدایت هیدرولیکی و بالا رفتن IOP را القا می‌کنند. از طرف دیگر، بلب‌های بزرگ، این مرحله تغییر حالت را کم‌تر متحمل می‌شوند اما ممکن است به چشم‌های هایپوتونیک منجر شوند . این مدل، سهمی در ادای توضیحات تکمیلی راجع به فرآیند های فیزیکی لازم برای داشتن خصوصیات بلب موفق ایفا می‌نماید و مبنای جدیدی برای درجه‌بندی پزشکی بلب‌ها ارایه می‌دهد.

نویسندگان
کلیدواژه ها
دوره:  ۲۰ | شماره:  ۱ | تاریخ:  ۱۳۹۳/۸/۱ | نوع مقاله:  پژوهشی
:
:

هدف: مقایسه روش جدید فرایبرگ با روش اندازه‌گیری استاتیک حساسیت کنتراست دستگاه متروویژن.

روش پژوهش: در این مطالعه ۴۰ داوطلب امتروپ با محدوده سنی ۳۵-۱۸ سال (میانگین ۰.۴±۷.۲۱ سال) و حدت بینایی اصلاح‌شده ۲۰/۲۰ یا بهتر شرکت نمودند. فقدان هرگونه بیماری سیستمیک، چشمی یا عصبی در گذشته و عدم مصرف هرگونه داروی سیستمیک، معیارهای ورود به مطالعه بودند. از همه شرکت‌کنندگان رضایت‌نامه آگاهانه گرفته شد. در هر دو روش "فرایبرگ" و "متروویژن" حساسیت کنتراست در بسامدهای فضایی ۱، ۵ و ۱۵ سیکل بر درجه تعیین گردید. یافته‌های دو روش به کمک روش توافق بلاند-آلتمن، نقشه‌های مربوط و روش‌های همبستگی مقایسه شدند.

یافته‌ها: میانگین مقادیر حساسیت کنتراست در روش فرایبرگ و متروویژن در بسامد ۱ سیکل بر درجه، به ترتیب ۳.۱±۲.۲۲ و ۱.۹۰±۴.۱۹ دسی‌بل، در بسامد ۵ سیکل بر درجه، به ترتیب ۰.۷±۸.۲۲ و ۴.۲±۷.۲۰ دسی‌بل و در بسامد ۱۵ سیکل بر درجه، به ترتیب ۵.۲±۵.۲۰ و ۵.۳±۳.۱۳ دسی‌بل بود. همبستگی بین "اختلاف دو روش" و "میانگین یافته‌های دو روش"
در بسامدهای فضایی ۱، ۵ و ۱۵ سیکل بر درجه به ترتیب (۰.۰۰۱P=، ۰.۳۵-r=)، (۰.۰۰۰P=، -۰.۸۶r=) و (۰.۰۰۱P=، ۰.۳۴-r=) بود.

نتیجه‌گیری: روش فرایبرگ نسبت به متروویژن، حساسیت کنتراست را بیش‌تر تخمین می‌زند و این تخمین زیادی در بسامدهای فضایی بالا و حساسیت کنتراست کم‌تر، خود را بیش‌تر نشان می‌دهد.

نویسندگان
کلیدواژه ها
دوره:  ۲۰ | شماره:  ۱ | تاریخ:  ۱۳۹۳/۸/۱ | نوع مقاله:  Review Article
:
:

     ترابکولکتومی، شایع‌ترین روش استاندارد جراحی برای کاهش بلندمدت فشار داخل چشمی در بیماری گلوکوم است که می‌تواند باعث ایجاد تغییراتی در طول محوری (۰.۹-۰.۱ میلی‌متر)، عمق اتاق قدامی (۰.۲۲±۰.۱۱ میلی‌متر) و کراتومتری (۱.۱۴±۱.۰۷ دیوپتر) شود. این تغییرات ممکن است تا بیش از یک سال ادامه یابند و می‌توانند بر دقت محاسبه قدرت لنز داخل چشمی مورد نیاز در جراحی آب‌مروارید اثر بگذارند. استفاده از روش‌های بیومتری غیرتماسی و به تاخیر انداختن جراحی آب‌مروارید تا زمان پایدار شدن تغییرات بیومتریک پس از ترابکولکتومی می‌تواند خطاهای ناشی از این تغییرات را کاهش دهد. در این مقاله مروری، همه مطالعات ثبت‌شده در PubMed بین سال‌های ۱۹۷۷ تا ۲۰۱۳ در این زمینه مورد بررسی و نقد قرار گرفته‌اند.

نویسندگان
کلیدواژه ها
دوره:  ۲۰ | شماره:  ۱ | تاریخ:  ۱۳۹۳/۸/۱ | نوع مقاله:  Review Article
:
:

     سطح چشم ممکن است با ضایعات نئوپلاستیک متفاوت شامل انواع خوش‌خیم تا بسیار بدخیم درگیر شود. برای درمان صحیح باید شناخت عوامل خطر، نحوه تظاهر ضایعه، آسیب‌شناسی و راه‌های درمانی مختلف را درنظر داشت. در این مقاله به نحوه برخورد با OSSN  شامل نئوپلازی ملتحمه و قرنیه Conjunctival/Corneal Intraepithelial Neoplasia (CIN) و کارسینوم سلول سنگفرشی ملتحمه و قرنیه (SCC) Squamous Cell Carcinoma پرداخته می‌شود.

۱ ۲
نویسندگان این شماره :
برای مشاهده سی وی هر نویسنده بر روی نام وی کلیک کنید